عملى معيّن اجير مىكنند كه اول زمان كارش روز معين بوده و با وى قرار مىگذارند كه كار را بدون سستى و تنبلى انجام دهد تا با تمام رساند و بهر تقدير چنين اجيرى حق ندارد براى مستأجر كار كند مگر به اذن مستأجر اول . و دليل بر اين حكم آن است كه منفعت وى در زمان تعيين شده منحصر شده است در كار نمودن براى مستأجر اول البته مقصود از زمان تعيين شده نسبت به آن مقدار وقتى است كه عادتا در آن كار مىكنند مثل روز و مقصود از عدم مشروعيت كار براى غير در همين وقت است بنابراين اگر در شب اجير ديگرى بشود اجاره‌اش صحيح بوده و مىتواند در اين وقت براى مستأجر دومى كار نمايد مشروط به اينكه كار شبانه‌اش منجر به عروض ضعف و ناتوانى در وى نشود تا به اين وسيله اين وسيله از انجام كار روزانه باز بماند . قوله : يستأجره للعمل بنفسه : ضمير فاعلى در [ يستأجره ] به مستأجر و ضمير مفعولى به اجير راجعست چنانچه ضمير در [ بنفسه ] نيز به اجير عود مىكند . قوله : اول زمانه اليوم المعين : ضمير در [ زمانه ] به عمل راجع بوده و جمله [ اول زمانه اليوم المعين ] صفت است براى [ عمل معيّن ] . قوله : بحيث لا يتوانى فيه بعده : ضمير در [ لا يتوانى ] به اجير راجع بوده و در [ فيه ] به عمل و در [ بعده ] به اول زمانه راجع است . قوله : الا باذنه : يعنى اذن مستأجر .